If you are interested in advertisment on this site, send the message to:

Jeśli jesteś zainteresowany reklamą na tej stronie lub na moich kanałach SM, wyślij wiadomość na adres:

[email protected]

Look of The Day – czy można romansować ze stylem “vintage” i nadal wyglądać nowocześnie?

suede shoes / zamszowe szpilki – Eva Minge on eobuwie.pl

black top & earrings / czarny top i kolczyki – NA-KD

silk skirt / jedwabna spódnica – MOYE

basket / koszyk – RobotyRęczne

   Koszyki, materiałowe gumki we włosach, bluzki wiązane pod biustem, sukienki we wzór łączki – te wszystkie rzeczy są teraz bardzo na czasie, chociaż jeszcze kilka lat temu uznawane były za atrybuty typowej ciotki, w najlepszym przypadku za dowód na to, że w dzieciństwie czytało się za dużo „Ani z zielonego wzgórza”. Dziś klimaty retro nie trącą jednak naftaliną. Dziewczyny, które zawładnęły Instagramem bardzo umiejętnie przemycają do swojego stylu elementy, które tak dobrze znamy z przeszłości, a jednocześnie w dalszym ciągu udaje się im wyglądać świeżo i pociągająco (zajrzyjcie na profil @misvemir albo @annelauremais jeśli chcecie zobaczyć co mam na myśli). 

   W czym tkwi sekret? Przede wszystkim w umiarze – wybierzmy maksymalnie dwie rzeczy nawiązujące do klimatu vintage (w moim przypadku jest to koszyk i jedwabna spódnica). Tu odwołam się też do tematu, który od dobrych kilku lat kręci mnie zdecydowanie bardziej niż moda, czyli do architektury wnętrz. Gdy wyobrazimy sobie mieszkanie, w którym wszystkie meble i szpargały są z minionej epoki, a w powietrzu unosiłby się zapach pasty do drewna, to podejrzewam, że nie wszystkie zapiałybyśmy z zachwytu. Co innego, jeśli w naszych czterech kątach znajdzie się kilka przyciągających wzrok detali, które udało nam się wyszukać w czeluściach internetu albo na pchlim targu.

   I tu od razu nasuwa się kolejna zasada – pewnie, że rzeczy vintage (czy to we wnętrzu czy w garderobie) są fajne. Jeśli jednak czas odcisnął na nich zbyt widoczne piętno, to ich wartość estetyczna może być poddawana w wątpliwość… Tej zasadzie może oprzeć się naturalna skóra lub gruby dżins, ale jedwabna bluzka z wytarciami pod pachami już nie do końca.

Subiektywny przewodnik po Ligurii, czyli ankieta, przez którą się wkopałam.

    The name “Cinque Terre” in a verbatim translation means “Five Lands” and it is located in Liguria on the north-western coast of Italy. According to some, it is the most beautiful national park in the country – Italian Riviera is praised for picturesque beaches, postcard-like panoramas, and fairy-tale sunsets. The difficult access to the five popular towns – Monterosso al Mare, Vernazza, Corniglia, Manarola and Riomaggiore – made this place resistant to the commercial craze and still looks like taken out of spooky movies – without the unnecessary glitter. 

   It would be an exaggeration if I claimed that the towns are empty and we you will only come across natives leaving homes only to check upon their grapevines – of course, there are tourists, but fewer in comparison to European resorts. Besides, they are pretty bearable – a vast majority are avid fans of travelling that do not seek parties – if you know what I mean. However, I wouldn’t like sociological threads to dominate this post, the more so that the survey that I did on Instagram clearly showed what today's post should be about. In fact, it showed something totally opposite… I asked you about the topic of today’s post – whether it should be about perfect places for taking photos or maybe whether Cinque Terre turned out to be an ideal destination for holidays with a toddler. The result 49% to 51% is a blatant result – I need to write about both things ;). That’s why I allowed myself to divide the post into two parts.

Photostory

Cinque Terre is a destination that is often chosen by known influencers – photos by Jessica Stein from Tuula Vintage or Leonie Hannie are extremely beautiful, but is it possible to recreate the same snapshots, when you’re a simple tourist?  Or (like in my case) a mother of a toddler who, apart from taking photos, would like to rest a little bit as well? Not really. There are a few “bankers” where photos will be certainly great, but if you’d like to avoid set patterns, you need to put some effort into it. The mountainous terrain allows to capture stunning panoramas, but the rocky slopes are difficult to capture an appropriate view when it comes to closer snapshots. After a few days, you’ve got the impression that the place looks the same which always hinders your thinking and creativity. The Italian sun is, as usual, invaluable – if you get to one of the towns while the sun is setting take as many photos as possible – later, you’ll see for yourselves that it was worth it. 

1. The famous Monterosso al Mare Beach is best to photograph right at the end of the tunnel linking the new and the old towns. Right at that spot, you’ll capture the azure sea, the towering rocky outcrop, and the characteristic orange umbrellas (they are taken out at 9 am, they don’t look that attractive when they are folded).

2. Manarola is a tiny town that is famous for two views. The first can be captured when heading along an escarpment towards the beach – it’s enough to take a 5-minute walk to see the town hanging on the rock in its fullest grandeur. The second view is, of course, the descend towards water which is simply a street leading to the sea – you’ll come across it while walking off the beaten track. 

3. Riomaggiore is another place that will surely delight you. If yuu are planning to see Cinque Terre in one day, while travelling on a train, I’d advise you to see that town as the last stop. The trains are available until late in the night, and Riomaggiore is almost empty after 6 pm and the views are the best.

4. Probably not all you want to complete an ideal holiday portfolio, but if you’d like to collect different takes, don’t forget about immortalising your culinary adventures. Italian cuisine is, in my opinion, the most photogenic of all. The contrasts of colours and textures are visible in all iconic dishes – light spaghetti combined with tomato sauce and a basil leaf, pizza with Italian salami and toasted rims, or the pearly interior of oyster – these are only a few examples that look great. 

5. While in Cinque Terre, you should definitely see Portofino for one day – it’s at a stone’s throw, and there are plenty of places ideal for taking photos (the first photo that you can see in this post was taken before we entered the town). 

No kids no fun  

On the blog and Instagram, you often asked me questions whether Cinque Terre is a good place for holidays with a child. To my mind, it’s perfect, but the truth is that I’m really patient and I perceive the greatest obstacles as another great adventure. That’s why I decided to approach this topic with great scrutiny and enumerate all the difficulties that you may encounter while on holidays there. 

1. Beach. If I were to compare the comfort of sunbathing in Sopot and in Monterosso al Mare, I wouldn’t hesitate for a moment – our Polish coast is more welcoming. In my home town, I stuck a small umbrella in the sand, spread my towel, and a place for my child was ready. I could lie on another towel right beside her and improve my tan. In Cinque Terre, one “sandy” beach can be found in Monterosso, and other descends are rocky and far from child-friendly. However, what we call “sand” there is, in fact, congeries of smaller or larger stones – older children will manage to move around, but a toddler has to be kept on a deckchair all the time (and besides the child can fall to the ground, so we need to look at the toddler all the time). When it comes to sun protection, I was sitting all the time under an umbrella – so sunbathing was only a theory. When it comes to the waves – the beach is well guarded but the current is really strong and we were able to bathe with our child only on one day. 

2. Accommodation. We were travelling in a larger group and that’s why we weren’t taking into consideration hotel rooms even for a second. A definitely better idea (and a more affordable one) is renting a house and sharing the costs. When there’s a little child with you, it’s a great simplification as you have shared rooms, such as a living room or kitchen. 

3. Means of transport. Car traffic in Cinque Terre is slightly difficult – you won’t access the town with a car, and it's best to move around by train. What’s even worse – in most town, the streets are steep and uneven, so if you’d like to use a stroller, you really need to have a strong husband first ;). It happened on numerous occasions that we had to fold the stroller and the child landed in a shawl. I need to say a few words about tourist prams and strollers, as I get plenty of questions about them. For our trips, we always take YOYO+ strollers and, in fact, I have no objections against it (it can be quickly folded, and after folding, it is the size of a handbag), but the number of accessories that you can order in Poland is slightly limited, that’s why I would probably choose Bugaboo Ant (it can be also easily stored in a cargo hold and, reputedly, it is considerably more pleasant when it comes to use). Setting aside the model that you choose, you need to be prepared that you won’t always reach the spot that you chose.    

Is it worth visiting “Five Lands” even if you don’t like taking photos and don’t have children? Of course, yes. The region is really far from snobbish. It’s clean (skipping the visinity of La Speazia) and beautiful. What makes this place so exceptional is, apart from colourful rock-clinging houses, definitely people. A few days were enough for natives to wave to us while we were walking around the Monterosso boardwalk – sometimes it was the manager of a restaurant where we had our dinner the previous night, sometimes it was a beautiful mother with her daughter who was also bending over our stroller, and sometimes it was a lady taking care of the beach deckchairs whom we were always nagging for the best spots (we also have her phone number if you needed it ;)). I’m sure that that you’ll love Italy even more after holidays in that place.

* * *

   Nazwa „Cinque terre” w dosłownym tłumaczeniu oznacza „Pięć ziem” i mieści się w Ligurii na północno-zachodnim brzegu Włoch. Według niektórych to najpiękniejszy park narodowy w tym kraju – Riwierę Włoską ceni się za malownicze plaże, panoramy jak z pocztówek i bajkowe zachody słońca. Z kolei utrudniony dostęp do pięciu słynnych miasteczek – Monterosso al Mare, Vernazza, Corniglia, Manarola i Riomaggiore – sprawił, że miejsce to oparło się w jakiś sposób komercyjnemu szaleństwu i wciąż wygląda, jak ze starych filmów – bez zbędnego blichtru.

  Przesadziłabym twierdząc, że miasteczka są puste i napotkamy tam jedynie rodowitych mieszkańców wychylających nosa z domu tylko po to, aby doglądnąć swoich winorośli – turyści oczywiście są, ale jest ich znacznie mniej niż w innych europejskich kurortach. A poza tym, są oni całkiem znośni – zdecydowana większość to zapaleńcy podróżowania, a nie poszukiwacze imprez – jeśli rozumiecie, co mam na myśli. Nie chciałabym jednak, aby wątki socjologiczne zdominowały ten wpis, tym bardziej, że ankieta, którą przeprowadziłam na Instagramie pokazała dobitnie czego ma dotyczyć dzisiejszy tekst. Chociaż właściwie pokazała coś dokładnie odwrotnego… Zapytałam Was o czym wolicie dziś przeczytać – o idealnych miejscach do zdjęć, a może o tym, czy Cinque Terre sprawdziło się jako cel podróży z dzieckiem. Wynik 49% do 51% mówi sam za siebie – muszę napisać o jednym i o drugim ;). Pozwoliłam więc sobie podzielić ten artykuł na dwie części.

Phtotostory

 Cinque Terre to kierunek, który często wybierają słynne ifluencerki – zdjęcia Jessici Stein od „Tuula Vintage” czy Leonie Hannie przyprawiają o zawrót głowy, ale czy łatwo powtórzyć te same kadry, gdy jest się zwykłą turystką? Albo (tak jak w moim przypadku) mamą niemowlaka, która poza fotografowaniem chciałaby też trochę odpocząć? Nie do końca. Jest kilka tak zwanych „pewniaków” w których zdjęcia zawsze wyjdą dobrze, ale jeśli chcielibyśmy odejść od sztampy, to musielibysmy poświęcić temu trochę czasu i uwagi. Górzysty teren pozwala uchwycić piękną panoramę, ale przez skaliste zbocza ciężko jest złapać odpowiedni pejzaż przy bliższych kadrach. Po kilku dniach ma się też wrażenie, że większość miejsc wygląda tak samo, a to zawsze utrudnia twórcze myślenie. Natomiast włoskie słońce jest, jak zawsze, nieocenione – jeśli do któregoś z miasteczek dotrzecie w godzinie zachodzącego słońca to róbcie zdjęć ile wlezie – później sami zobaczycie, że było warto. 

 1. Słynną plażę w Monterosso al Mare najlepiej sfotografować tuż za wyjściem z tunelu łączącego nowe i stare miasto. W tym miejscu złapiemy jednocześnie lazurowe morze, strzelistą skałę i charakterystyczne pomarańczowe parasole (rozkładane są od godziny 9.00 rano, złożone nie wyglądają tak atrakcyjnie).

2. Manarola to maleńkie miasteczko słynące tak naprawdę z dwóch widoków. Pierwszy będziemy mogli uchwycić kierując się ścieżką odchodzącą od plaży wzdłuż skarpy – wystarczy pięć minut spaceru, aby zobaczyć miasto wiszące na skale w całej okazałości. Drugi widok to oczywiście zejście do wody, które jest po prostu ulicą wchodzącą prosto do morza – napatoczycie się na nią schodząc ze ścieżki.  

3. Riomaggiore o zachodzie słońca to kolejne miejsce, które z pewnością Was zachwyci. Jeśli macie w planie zobaczyć Cinque Terre w ciągu jednego dnia, przemieszczając się pociągiem, to polecałabym zostawić sobie ten przystanek na sam koniec. Pociągi kursują do nocy, a po godzinie osiemnastej w Riomaggiore jest prawie pusto, za to widoki są najlepsze.

4. Pewnie nie każdy z Was chce skompletować na wakacjach idealne fotograficzne portfolio, ale jeśli marzy Wam się zróżnicowana relacja, to nie zapomnijcie o uwiecznieniu swoich kulinarnych przygód. Włoska kuchnia jest, moim zdaniem, najbardziej fotogeniczna ze wszystkich. Kontrasty kolorów i faktur spotkamy we wszystkich kultowych potrawach – jasne spaghetti połączone z pomidorowym sosem i listkiem bazylii, pizza z włoskim salami i przypieczonymi brzegami czy perłowe wnętrze ostryg to tylko kilka przykładów, które zawsze wyglądają dobrze.  

5. Będąc w Cinque Terre polecam też wybrać się na jeden dzień do Portofino – to w sumie rzut beretem, a miejsc do robienia zdjęć od groma (pierwsze zdjęcie, które widzicie w tym wpisie zostało zrobione właśnie tuż przed wjazdem do miasteczka). 

 No kids no fun

   Na blogu i Instagramie bardzo często zadawaliście mi pytanie czy Cinque Terre nadaje się na wakacje z małym dzieckiem. Jak dla mnie nadaje się wyśmienicie, ale prawda jest taka, że mało rzeczy wyprowadza mnie z równowagi i nawet największe trudności postrzegam zwykle w kategoriach kolejnej przygody. Postanowiłam więc bardzo krytycznie podejść do tego tematu i wypunktować Wam wszystkie związane z tym miejscem niedogodności.  

1. Plaża. Gdybym miała porównać komfort plażowania z niemowlęciem w Sopocie a w Monterosso al Mare, to nie wahałabym się ani przez chwilę – nasze polskie wybrzeże jest pod tym względem łaskawsze. W moim rodzinnym mieście wbijałam w piasek mały parasol, rozkładałam pod nim ręcznik i miejsce dla bobasa było gotowe. Ja mogłam się położyć tuż obok na drugim ręczniku i udoskonalać opaleniznę. W Cinque Terre jedyna „piaszczysta” plaża znajduje się właśnie w Monterosso, pozostałe zejścia do wody są skaliste i zupełnie dzieciom nieprzyjazne. To co jednak nazywają tam „piaskiem” w rzeczywistości jest zbiorem mniejszych lub większych kamyczków – o ile większe dzieci dadzą radę po nich chodzić, o tyle niemowlaka trzeba trzymać cały czas na leżaku (z którego na dodatek może spaść, a więc musimy mieć dziecko cały czas na oku). Chcąc chronić brzdąca od słońca siedziałam razem z nim pod parasolem – opalanie było więc wyłącznie teorią. Słowo o falach – plaża jest pilnie strzeżona, ale prąd jest naprawdę silny i tylko jednego dnia pozwolił mi bez strachu wejść z maleństwem do wody.  

2. Nocleg. Na wakacje jechaliśmy większą grupą i z tego względu nie rozważaliśmy nawet przez chwilę zarezerwowania pokoi w hotelu. Zdecydowanie lepiej (i taniej) jest w takim wypadku wynająć dom i podzielić się kosztami. Przy małym dziecku to duże ułatwienie, bo ma się do dyspozycji części wspólne, takie jak salon czy kuchnia.  

3. Transport. Ruch samochodowy w Cinque Terre jest dosyć utrudniony – do miasteczek w ogóle nie wjedziemy autem, pomiędzy nimi najlepiej poruszać się pociągiem. Co gorsza – w większości miasteczek uliczki są często tak strome i nierówne, że jeśli chcemy wybrać się do nich z wózkiem, musimy wpierw zaopatrzyć się w silnego męża ;). Nie raz zdarzało się, że wózek musieliśmy składać i nieść ze sobą, a dziecko lądowało w chuście. Tu słów kilka o wózkach turystycznych bo dostaję od Was niezliczoną ilość pytań na ten temat. W podróże zawsze bierzemy ze sobą wózek YOYO+ i właściwie nie mam do niego zastrzeżeń (składa się błyskawicznie, a po złożeniu jest wielkości torebki) ale liczba akcesoriów do niego, które można zamówić w Polsce jest dość ograniczona, dlatego dziś pewnie zdecydowałabym się na Bugaboo Ant (też mieści w luku bagażowym i podobno w użytkowaniu jest dużo przyjemniejszy). Abstrahując jednak od tego, jaki model wózka wybierzecie musicie być przygotowani na to, że nie zawsze uda się nim dojechać w wyznaczone miejsce.  

   Czy warto odwiedzić „Pięć ziem” nawet jeśli nie lubimy robić zdjęć albo jeśli nie mamy dzieci? Oczywiście, że tak. Region ten nie trąci snobizmem, jest czysty (pomijając okolice La Spezii) i piękny, ale to, co czyni go wyjątkowym to, poza kolorowymi domkami przyklejonymi do skał, niewątpliwie ludzie. Wystarczyło ledwie kilka dni, aby przechadzając się deptakiem w Monterosso machali nam na każdym kroku miejscowi – a to menadżer restauracji, w której jedliśmy kolację dzień wcześniej, a to piękna włoska mama z córeczką, która przy każdej okazji pochylała się nad naszym wózkiem albo pani od plażowych leżaków, którą codziennie męczyliśmy o najlepsze miejsce na plaży (mamy już do niej numer telefonu, gdybyście potrzebowali ;)). Jestem pewna, że po wakacjach w tym miejscu pokochacie Włochy jeszcze bardziej. 

The view on Manarola (paragraph two in the section about photos).

Widok na Manarolę (punkt drugi w części poświęconej zdjęciom). 
It is also paragraph two – the street that goes into the sea in Manarola.

To również punkt numer drugi, czyli ulica wchodząca do morza w Manaroli. The famous Monterosso Beach.

Słynna plaża w Monterosso.  Mr and Mrs on holidays.

Pan i pani na wakacjach. Semifreddo in Portofino.

Semifreddo w Portofino.

Heh…that wasn’t a hairdo inspired by early Christina Aguilera, but lack of a hair drier. Have a nice evening!

Heh… to bynajmniej nie jest fryzura inspirowana wczesną Christiną Aquilerą, tylko brak suszarki do włosów. Miłego wieczoru! 

 

* * * 

 

 

 

Domowe ravioli z kurkami, duszoną cebulą, rozmarynem i ricottą. Buon appetito!

The post is dedicated to all those who, just like me, love Italian ravioli. What can I say – regardless of how many I prepare, there’s always not enough of them. Served with a mix of heated butter with olive oil, rosemary, nutmeg, and Italian pancetta taste delicious. There’s nothing left but to squeak with delight!
*    *    *

Wpis dedykuję tym wszystkim osobom, które podobnie ja jak uwielbiają włoskie odmiany ravioli. Co tu dużo mówić – ile bym ich nie przygotowała to wciąż za mało. A podane z mieszanką podgrzanego masła z oliwą, rozmarynem, gałką muszkatołową i włoską pancettą smakują niebiańsko. Nic tylko piszczeć z zachwytu!

Ingredients:

(recipe for 4 persons)

2 eggs

300 g of wheat flour

2 tablespoons of olive oilpinch of salt

filling:

250 g of ricotta cheese

1 onion

1 onion

4-5 cloves of garlic

freshly ground pepper / sea salt / ground nutmeg

fried on: 2-3 tablespoons of butter

served with: a handful of sugar snap peas (slighly fried on butter) + rosemary sprigs

a few slices of smoked backon or Italian pancetta

* * *

Skład:

(przepis dla 4 osób)

2 jajka

300 g mąki pszennej

2 łyżki oliwy z oliwek

szczypta soli

farsz:

250 g ricotty

ok. 400-500 g świeżych i oczyszczonych kurek

1 cebula

4-5 ząbków czosnku

świeżo zmielony pieprz / sól morska / mielona gałka muszkatołowa

do smażenia: 2-3 łyżki masła

do podania: garść groszku cukrowego (lekko podsmażony na maśle) + gałązki rozmarynu

kilka plastrów wędzonego boczku lub włoskiej pancetty

Directions:

1. Sift the flour onto the pastry board. Add eggs, olive oil, and knead the dough. If the dough is too dry, add a little bit of warm water. Knead the dough manually (or with a use of a hook) until smooth and dense. Cover the dough with a napkin and start preparing the filling.

2. To prepare the filling: fry diced onion and garlic in a hot pan until brownish. Add freshly ground pepper, nutmeg, and cleaned chanterelles (you can chop them, depending on their size). Fry everything in a pan for approx. 10-12 minutes. Set the frying pan aside and wait until the ingredients cool down. Add ricotta. Stir and season it with salt according to your liking.

3. Flatten the ready ravioli dough with your fingers and roll it out into thin and large pieces. Place the filling on the dough (see the photo), delicately wet the rims with water, and cover with another layer. With an appropriate cutter, cut ravioli. Place the ready ravioli in a pot with salted and boiling water and cook for 3-4 minutes or until ravioli rises to the surface. Serve ravioli sprinkled with a mix of heated butter with olive oil, a pinch of salt, and nutmeg. I recommend adding sugar snap peas slightly fried on butter or fried smoked bacon / Italian pancetta.

* * *

A oto jak to zrobić:

1. Mąkę przesiewamy na stolnicę i dodajemy jajka, oliwę i zagniatamy ciasto. Jeżeli uznamy, że ciasto jest za suche to dodajmy trochę ciepłej wody. Ciasto wyrabiamy ręcznie (lub za pomocą haka) aż stanie się zwarte i gładkie. Przykrywamy szmatką i przechodzimy do przygotowania farszu.

2. Aby przygotować farsz: na rozgrzanej patelni z masłem podsmażamy do zarumienia posiekany czosnek i cebulę. Dodajemy świeżo zmielony pieprz, gałkę muszkatołową i oczyszczone kurki (możemy pokroić w zależności od rozmiaru). Całość smażymy na patelni ok. 10-12 minut. Patelnię odstawiamy z ognia i czekamy aż ostygnie. Dodajemy ricottę. Mieszamy i doprawiamy wg własnego uznania.

2. Gotowe ciasto na ravioli spłaszczamy w dłoniach i wałkujemy na bardzo cienkie i podłużne płaty. Nakładamy farsz (patrz na zdjęciu), boki zwilżamy delikatnie wodą i przykrywamy kolejnym płatem. Za pomocą odpowiedniego wykrawacza wycinamy ravioli. Gotowe ravioli wrzucamy do osolonego wrzątku i gotujemy 3-4 minuty lub do momentu, aż wypłyną. Ravioli podajemy polane mieszanką podgrzanego masła wymieszanego z oliwą, szczyptą soli i gałki muszkatołowej. Polecam dodać lekko podsmażony na maśle groszek cukrowy lub podsmażony wędzony boczek / włoska pancetta.

Flatten the ready ravioli dough with your fingers and roll it out into thin and large pieces. Place the filling on the dough (see the photo), delicately wet the rims with water, and cover with another layer.

Gotowe ciasto na ravioli spłaszczamy w dłoniach i wałkujemy na bardzo cienkie i podłużne płaty. Nakładamy farsz (patrz na zdjęciu), boki zwilżamy delikatnie wodą i przykrywamy kolejnym płatem.

With an appropriate cutter, cut ravioli.

Za pomocą odpowiedniego wykrawacza wycinamy ravioli.

Place the ready ravioli in a pot with salted and boiling water and cook for 3-4 minutes or until ravioli rises to the surface.

Gotowe ravioli wrzucamy do osolonego wrzątku i gotujemy 3-4 minuty lub do momentu, aż wypłyną.

Serve ravioli sprinkled with a mix of heated butter with olive oil, a pinch of salt, and nutmeg. I recommend adding sugar snap peas slightly fried on butter and crushed rosemary sprigs.

Ravioli podajemy polane mieszanką podgrzanego masła wymieszanego z oliwą, szczyptą soli i gałki muszkatołowej. Polecam dodać lekko podsmażony na maśle groszek cukrowy i rozgniecione gałązki rozmarynu.

Look of The Day – Sunset in Riomaggiore

shirt / koszula – MLE Collection

white shorts / białe szorty – NAKD

shoes / klapki – Saint Laurent

bag / torebka Balagan

     A few minutes before the sunset, we’re paying our bill and, all four, we start off for the stony shore. We’re not alone – there are several pairs in love waiting at the best spots slowly sipping wine not sparing affection for their significant others. “I feel as if I’m at arm’s reach” – I say slightly under my breath looking at the pink sun slowly immersing in the sea. Riomaggiore – the last stop on the “ Path of Love” in Cinque Terre.

* * *  

   Na kilka minut przed zachodem słońca płacimy nasz rachunek i całą czwórką ruszamy w stronę kamienistego brzegu. Nie jesteśmy sami – kilkanaście zakochanych par usadowiło się już w najlepszych miejscach i sączy wino nie szczędząc sobie czułości. "Mam wrażenie, że jest na wyciągnięcie ręki" – mówię trochę pod nosem, patrząc na różowe słońce powoli zanurzające się w morzu. Riomaggiore – ostatni przystanek "Szlaku Zakochanych" w Cinque Terre.