If you are interested in advertisment on this site, send the message to:

Jeśli jesteś zainteresowany reklamą na tej stronie lub na moich kanałach SM, wyślij wiadomość na adres:

[email protected]

Na ratunek Mamom: jak upiec domowe meatballsy w 20 minut?

*    *    *

Dziś coś dla wielbicieli meatballsów czyli potocznie mówiąc domowych klopsików. W rozmowach towarzyskich często przewijają się prośby, żebym poleciła coś nowego, bo klasyczne spaghetti bolognese już się znudziło. Ten przepis nie wymaga czasu ani dodatkowych umiejętności – wystarczy połączyć mieloną wołowinę z podanymi poniżej składnikami, ulepić kształtne kulki i upiec w piekarniku. Całość z pieczeniem wychodzi naprawdę szybko i sprawnie. A gdybyście przy okazji poszukiwali przepisu na domową passatę, która doskonale sprawdzi się w połączeniu z pieczonym mięsem, to tutaj polecam mój stary wpis, który właśnie teraz przeżywa prawdziwe oblężenie :).

Skład:

(przepis na 4 osoby)

1 duży por

ok. 400 g mielonej wołowiny

4-5 ząbków czosnku

1 jajko

sól morska / świeżo zmielony pieprz / suszony tymianek

garść liście bazylii (opcjonalnie)

ok. 120 g tartego parmezanu

do podania: domowa passata + spaghetti

A oto jak to zrobić:

Na rozgrzanej patelni z masłem podsmażamy posiekany por. W dużym naczyniu łączymy mielone mięso, jajko, tarty parmezan, podduszony na por i posiekane liście bazylii. Całość doprawiamy tymiankiem, świeżo zmielonym pieprzem i solą. Z mięsa ulepiamy kulki w wielkości orzecha włoskiego i rozkładamy na blasze. Pieczemy w rozgrzanym piekarniku w 180 stopniach C przez 20 minut. Podajemy na ciepło z domową passatą i ugotowanym al dente spaghetti.

W dużym naczyniu łączymy mielone mięso, jajko, tarty parmezan, podduszony na por i posiekane liście bazylii. Całość doprawiamy tymiankiem, świeżo zmielonym pieprzem i solą. Z mięsa ulepiamy kulki w wielkości orzecha włoskiego i rozkładamy na blasze.

Meatballsy pieczemy w rozgrzanym piekarniku w 180 stopniach C przez 20 minut. Podajemy na ciepło z domową passatą i ugotowanym al dente spaghetti oraz liśćmi rukoli.

 

Look of The Day i kilka par białych trampek, które się u mnie sprawdziły.

white sneakers / białe trampki – Vagabond on eobuwie.pl

wool coat / wełniany płaszcz – MLE Collection (w sprzedaży w październiku)

leather bag / skórzana torebka "wiaderko" – Balagn 

silk hairband / jedwabna gumka – Moye

sunglasses / okulary – Specs

   W nadchodzącym sezonie białe tenisówki będą w dalszym ciągu ulubioną bazą streestylowej mody. Zresztą, kogo interesują trendy – białe tenisówki to po prostu najlepsze buty na świecie. Pod różnymi postaciami, towarzyszą mi prawie codziennie od dobrych paru lat. Noszę je do sukienek, legginsów, spodni, szortów, długich płaszczy i dżinsowych kurtek, do koszuli i do bluzy, gdy idę z psem na spacer albo chodzę po ulicach Paryża. Gdy pracuję albo gdy mam dzień wolny i śmigam z wózkiem po mieście. Słowem – wkładam je naprawdę często i sporo już par w swoim życiu wynosiłam. Wiem więc, że niektóre z nich piorą się lepiej od innych, część wygląda słabo po tygodniu noszenia, a jeszcze inne wcale nie pasują do wszystkiego. W dzisiejszym wpisie chciałabym w telegraficznym skrócie opisać kilka moich ulubionych modeli, które miałam (lub mam nadal) i które uważam za dobrą inwestycję.

1. Converse.

Klasyczne Conversy to buty, które są wyjątkowo oporne na modę. Właściwie nie przypominam sobie okresu, w którym te trampki były „passé”. Dla równowagi, nie są one również nigdy „hitem sezonu”, ale jeśli macie je w szafie, to na pewno nie żałujecie tego zakupu. Conversy bardzo dobrze znoszą pranie i są wyjątkowo wytrzymałe (moją parę mam już od prawie pięciu lat i nadal wygląda bardzo dobrze). Jaki jest minus tego modelu? Według mnie nie zawsze pasuje do minimalistycznych i nowoczesnych stylizacji. Nie widzę ich na przykład w połączeniu z uwielbianymi przeze mnie kolarkami. Kolorowe paski przy podeszwie mogą też zaburzyć monochromatyczny zestaw, no i średnio prezentują się w towarzystwie późno-jesiennych ubrań.Tutaj, tutaj i tutaj możecie zobaczyć moje propozycje strojów z wykorzystaniem tych butów. 

2. Superga.

   Marka Superga ma już ponad sto lat i to właśnie ona, jako pierwsza wpadła na pomysł, aby podeszwę butów zrobić z gumy. Nie wybrałam jednak jej kultowego modelu. Na początku minionej wiosny szukałam trampek z nieco wyższą podeszwą, które dobrze sprawdzą się w zestawieniu sukienkami i letnimi zestawami. Wyższa podeszwa jest nie tylko modna – oprócz tego wydłuża nogi i sprawia, że buty dłużej pozostają czyste (bo samą podeszwę bardzo łatwo umyć). Nie oznacza to jednak, że te buty się nie brudzą. Wyściółka i materiał wierzchni to bawełna – ma to swoje zalety bo buty są dzięki temu przewiewne i dobrze sprawdzą się w upałach, ale plamy wywabić przez to znacznie trudniej. Trampki są wytrzymałe i pierwsze pranie zniosły dobrze. Tutaj i tuaj możecie zobaczyć moje propozycje z wykorzystaniem tych butów. 

3. Vans.

   Można powiedzieć, że bardzo lubię ten model Vansów, bo kupowałam go już trzy razy, ale to jednocześnie wiele mówi o trwałości tych butów. Niestety, po praniu żółkną, deformują się i nie wyglądają już jak nowe. Gdyby nie to, byłyby to trampki idealne – są wygodne, mają ładnie wycięty materiał przy kostce, pasują naprawdę do wszystkiego i mają smukły kształt. Tutaj, tutaj i tutaj możecie zobaczyć moje propozycje strojów z wykorzystaniem tych butów. 

4. Vagabond.

   Buty od tej marki mam na dzisiejszych zdjęciach. Nie prałam ich jeszcze, ale w przeciwieństwie do modeli wymienionych powyżej, które są z bawełny, te buty czyści się o wiele łatwiej – jeśli je poplamimy to wystarczy zetrzeć plamę mokrą szmatką. W przypadku materiałowych trampek nie jest to już takie proste i po wdepnięciu w kałużę buty właściwie zawsze lądują w praniu. Mają lekko podwyższoną podeszwę, co sprawia, że chłód „nie ciągnie” aż tak bardzo od dołu. Myślę, że bedą dobrze wyglądać z moimi jesiennymi kurtkami i płaszczami. 

Gdy nadchodzi ta pora roku, kiedy pudełko lodów zamieniasz na słoik miodu!

*    *    *

   Każdy ma jakiegoś kulinarnego bzika – i tak prawdę mówiąc, po cichu liczę, że nie tylko ja wciąż myślę o jedzeniu. Być może moje myśli spowodowane są powrotem do trybu praca-szkoła-dom-dzieci (kolejność przypadkowa :) gdzie nie ma mowy o przestojach jedzeniowych. Poranna owsianka, drugie śniadanie do szkoły i dla Niego do pracy, obiad, podwieczorek a czasami kolacja. Ach, gdyby ktoś mądry zliczył tą energię, która kumuluje się w kuchni i wokół stołu.

Ponieważ w Trójmieście w jeden dzień nastała wczesna jesień, postanowiłam przypomnieć sobie, jak to jest częstować się ciastem prosto z tortownicy – wiecie, z takiej jeszcze gorącej. Efekt jest taki, że dzięki połączeniu twarogu, moreli i miodu ciasto wychodzi bardzo wilgotne. To sprawia, że jest długo świeże i można śmiało częstować się nim przez kilka dni.

Skład:

(forma o średnicy 26 lub 29 cm)

300 g mąki pszennej

1,5 łyżeczki proszku do pieczenia

3 jajka

150 g masła

150 g cukru

250 ml maślanki

1 łyżka esencji waniliowej

4-5 morel

6 łyżek twarogu (najlepiej tłusty)

4 łyżki miodu

A oto jak to zrobić:

Przystępując do pieczenia, pamiętajmy, by wszystkie składniki miały temperaturę pokojową. To naprawdę ważne i faktycznie decyduje o tym, czy unikniemy zakalca (chociaż jak go lubię, ale może inni niekoniecznie :)).

1. Przesianą mąkę mieszamy z proszkiem do pieczenia. W oddzielnej misce ucieramy za pomocą miksera masło z cukrem na puszystą masę – zajmie nam to około 4-5 minut. Gdy masa się zwiększy i napowietrzy, dodajemy jajka, esencję waniliową oraz maślankę na zmianę z wymieszaną mąką z proszkiem do pieczenia. Za pomocą szpatułki mieszamy cisto ale tylko do połączenia się składników (to też ważny moment, żeby zbyt intensywnie nie mieszać). Masę przekładamy do natłuszczonej formy. Na wierzch rozkładamy twaróg wymieszany z miodem oraz połówki owoców.

2. Ciasto pieczemy w rozgrzanym piekarniku w 180 stopniach C przez 50 minut lub do tzw. suchego patyczka.

3. Upieczone ciasto wyjmujemy i pozostawiamy w formie na parę minut. Przed podaniem polewamy miodem.

Jeżeli zastanawiacie się, jaki miód najlepiej użyć do wypieków, to polecę Wam miód wielokwiatowy. Jego kolor i właściwości zależne są od rodzaju kwiatów z których dany miód pochodzi oraz pory roku, kiedy był zbierany. Wiosenne miody są z reguły jasne i bardziej delikatne w smaku. Aromatyczne i o ciemniejsze barwie, to miody ze środka lata, gdyż są z dodatkiem lipy i facelii (to nazwa rośliny, która może być zarówno doskonałym nawozem, jak i uroczą rośliną ozdobną oraz wartościowym pożytkiem dla pszczół). Miody, które są najbardziej wyraziste w smaku, pochodzą z okresu późnego lata i wyróżniają się dodatkiem gryki i słonecznika.

Twaróg łączymy z miodem do połączenia się składników – to również dobry moment, jeżeli chcemy dodać otartą skórkę z cytryny lub limonki. Przystępując do pieczenia, pamiętajmy, by wszystkie składniki miały temperaturę pokojową. To naprawdę ważne i faktycznie decyduje o tym, czy unikniemy zakalca (chociaż jak go lubię, ale może inni niekoniecznie :)).

Ciasto pieczemy w rozgrzanym piekarniku w 180 stopniach C przez 50 minut lub do tzw. suchego patyczka. Upieczone ciasto wyjmujemy i pozostawiamy w formie na parę minut. Przed podaniem polewamy miodem.