If you are interested in advertisment on this site, send the message to:

Jeśli jesteś zainteresowany reklamą na tej stronie lub na moich kanałach SM, wyślij wiadomość na adres:

[email protected]

Epidemia zatrzęsła naszą garderobą. Przegląd polskich marek z odzieżą #HOMEWEAR.

   Ciężko przypomnieć sobie sytuację w ostatnich latach, która w podobny sposób co epidemia zatrzęsłaby naszą garderobą. Do tej pory na zawartość szafy marudziłam głównie wtedy, gdy szłam na imprezę lub inną specjalną okazję. Teraz okazuje się, że z większym zaangażowaniem szukamy idealnych dresów niż kreacji na wesele. Niektóre z nas w ogóle obraziły się na modę i postanowiły ograniczyć zakupy do minimum, nie tylko w związku z tym, że po prostu nie ma gdzie pokazywać się w nowych ciuchach, ale też ze względów szeroko pojętej ekologii. Jeśli jednak chciałybyście odświeżyć nieco Wasze domowe zestawy, to przygotowałam dla was zestawienie najciekawszych marek ”homewear”. Wspieramy polskie marki na każdym kroku, dlatego szepnę tylko, że wszystkie poniższe propozycje to oczywiście nasze rodzime firmy. 

 

HIBOU

   Dresy, bluzy, krótkie legginsy, t-shirty, piżamy, szorty. Jeśli szukacie marki, która zaoferuje Wam te produkty z dobrych materiałów i w nowoczesnych fasonach, to natychmiast przychodzi mi na myśl jedna firma – HIBOU. Większość moich koleżanek (ze mną włącznie) upolowała w tym sklepie wymarzone dresy i inne basicowe ubrania, a Instagram wprost pęka w szwach od ponętnych zdjęć z bawełnianymi zestawami tej polskiej marki. HIBOU funkcjonuje na rynku już do kilku lat i aż miło popatrzeć jak zdobywa coraz większą rzeszę fanów. 

NUDYESS

   Marka Nudyess pokazuje, że po domu świetnie sprawdzą się nie tylko dresy, ale też dłuższe sukienki i bardziej kobiece fasony. Zwłaszcza teraz, gdy powoli robi się cieplej, miło jest włożyć coś, co podkreśli figurę. A jeśli któraś z Was wcale nie ma ochoty podkreślać tego, co przybrała w trakcie kwarantanny, to od razu Was uspokajam – wszystkie projekty od tej marki, nawet jeśli wydawały mi się bardzo wymagające, leżały na sylwetce naprawdę idealnie. To co zasługuje na dodatkowy plus, to podkreślenie idei #BodyPositive. Ubrania Nudyess są zatem stworzone dla KAŻDEJ z nas, a zdjęcia w kampanii to przede wszystkim podkreślenie naturalności (bez retuszu i makijażu!). To według niektórych już standard, aby w paczkach nie używać plastiku, ale nie chciałabym pominąć tego wątku – wszystkie metki są papierowe, koperty i naklejki wysyłkowe nie są powlekane folią, a w kopercie nie znajdziecie zbędnych karteczek czy foliowych wypełniaczy. Marka odbiera całą produkcję w kartonowych opakowaniach, które są powtórnie wykorzystywane przez szwalnię. 

   

LE PETIT TROU

   Le Petit Trou to polska marka, która została założona w 2014 roku przez Zuzannę Kuczyńską. W swojej ofercie posiada przede wszystkim bieliznę, ale też kilka elementów, które pięknie dopełnią domową garderobę. Wszystkie produkty zaprojektowane są tak, aby pobudzać zmysły – są seksowne, ale nie w sposób dosłowny. Sama nazwa marki, nawiązująca do bardzo sugestywnych wycięć, wiele mówi o jej charakterze. Dużą wagę przywiązuje się tutaj do detali, dlatego wszystkie produkty zapakowane są w formie prezentu. O marce pisano na łamach największych międzynarodowych edycji magazynów takich jak Vogue, Harper's Bazaar czy Elle. Doceniło ją również wiele znanych modelek, stylistek i infuencerek, które współtworzą piękny i spójny wizerunek. Le Petit Trou  jest obecnie dostępna w 25 krajach, będąc częścią prestiżowych butików i wyselekcjonowanych portali internetowych, poszerzając swój zasięg z sezonu na sezon.

MOYE

   Jeśli mówimy o modzie domowej, to czas wspomnieć o pewnym niedocenionym elemencie… szlafroku oczywiście! Przez dłuższy czas cieszył się on złą sławą (wystarczy wspomnieć o tym, jak pejoratywnie brzmi sformułowanie, że ktoś siedział w nim do południa zamiast włożyć normalne ubranie), ale dzięki pracy pewnej polskiej marki zyskał on chyba nowy status. Ładny szlafrok naprawdę się przydaje – nosimy go rano, gdy szwendamy się po mieszkaniu w poszukiwaniu kawy, otwieramy w nim drzwi kurierowi, gdy zaskoczy nas jak jeszcze suszymy włosy, no i z przyjemnością otulamy się nim wieczorem. Od Moye mam też kilka naprawdę przepięknych gumek do włosów, które uwielbiam i parę topów. 

THE ODDER SIDE

    Marka The Odder Side to kolejny przykład na to, że polskie marki w niczym nie odstają od tych zagranicznych. Dziś jej Instagram śledzi ponad 125 tysięcy osób, a marka ma cztery butiki: flagowy w Warszawie na ulicy Koszykowej, we Wrocławiu, w Poznaniu, a także w Paryżu. Cała kolekcja, czyli T-shirty z charakterystycznym już dla marki sporym wycięciem w kształcie litery „V”, topy, sukienki, swetry, bluzy, a ostatnio także szorty, dostępna jest również w sklepie online. 

THE SEASIDE TONES

    Była mowa o jedwabiu i dresowej bawełnie, wypadałoby też wspomnieć o lnie, który świetnie sprawdzi się w domowych pieleszach i letnich upałach na działce. Len to najmocniejszy i najtrwalszy rodzaj tkaniny.Dodatkową zaletą jest jego mało wymagająca uprawa, co sprawia, że produkcja ubrań z lnu ma zdecydowanie mniejszy wpływ na środowisko niż w przypadku pozostałych materiałów. Marka The Seaside Tones postanowiła tworzyć ubrania wyłącznie z tego surowca i mimo tych ambitnych założeń udało jej się zdobyć międzynarodową sławę. Ciekawostką może być to, że marka zamiast kartonowych pudełek (bo o plastiku w o ogóle nie ma mowy) wprowadziła do sklepu torebkę kompostową, roślinną i w 100% biodegradowalną. Za stworzeniem marki stoi małżeństwo Ani i Michała – moich serdecznych przyjaciół.  

 

 

 

Obietnica spełniona. Książki na kwarantannę i słodki przepis, który zrobi furorę.

   W ostatnich tygodniach częściej rozmawiamy o „wielkich rzeczach”. Historia. Przyszłość. Początek. Koniec. Cywilizacja. Upadek. Obawy i nadzieja. Teorie głupsze i mądrzejsze wypełniają dymki w naszych internetowych komunikatorach. Do tego mamy więcej wolnego czasu i jemy praktycznie wyłącznie w domu. Te założenia przyświecały mi przy wyborze tych kilku książkowych pozycji. Dwie poważne lektury o zagrożeniach dla ludzkości, które można skonfrontować z obecnym kryzysem, dwie o jedzeniu i ostatnia na poprawienie humoru, żebyście nie jadły tarty zestresowane tym, co przeczytacie w tych dwóch pierwszych.

   To nie przypadek, że w moim zestawieniu nie znajdziecie dziś powieści – ostatnio wolę coś „podczytywać” niż zanurzyć się w kryminale na wiele długich godzin. Ale to nie oznacza, że wymienione tytuły są nudne. Po prostu można przeczytać dwa, trzy rozdziały i wrócić do książki kolejnego dnia, a nawet po tygodniu, jeśli dopiero wtedy doczekamy się znów chwili dla siebie. Na samym końcu wpisu znajdziecie przepis na pyszną tartę z matchą. Uwaga! Świetnie sprawdzi się jako ciasto do książki, ale istnieje duże ryzyko, że nie zdążymy się nią z nikim podzielić. 

1. 21 lekcji na XXI wiek – Yuval Harari

   Izraelski historyk Yuval Noah Harari dał się poznać szerszej publice swoimi dwoma światowymi bestsellerami dotyczącymi rozwoju cywilizacji człowieka. Pierwszy, „Sapiens”, opisywał przeszłość. „Homo deus” był rozważaniem o przyszłości. Teraz przyszła kolej na teraźniejszość. Jeśli czasem czujecie się zagubione w zalewie informacji i zastanawiacie się, czy jest sposób, by usystematyzować sobie spojrzenie na świat, to jest to książka dla Was. Harari nie narzuca żadnej ideologii, ani jednolitej wizji. Zamiast tego pomaga zrozumieć złożoność świata i zachodzących w nim procesów. Wyczula na niuanse i odcienie szarości. Jest więc o Facebooku i Google’u. O Al-Kaidzie i GMO. O tym co ma wspólnego „Król Lew” z wielkimi religiami. Lektura jest tym ciekawsza teraz, gdy epidemia skłania nas do stawiania pytań i rozmyślania o świecie i przyszłości. Ale ostrzegam – nie spodziewajcie się po tej książce odpowiedzi. Zamiast tego będzie stawiały jeszcze więcej pytań – ale może o to właśnie chodzi – żeby stawiać mądre pytania zamiast znajdować głupie odpowiedzi…

 2. Rozmowy o przyszłości. W którą stronę zmierza świat – Katarzyna Janowska, Grzegorz Jankowicz, Michał Sowiński

   Być może tę książkę należałoby przeczytać jako pierwszą, szczególnie, jeśli potem chcemy zasiąść do Harariego (powyżej). W jednej z recenzji ktoś nazwał ją „przygotowaniem do kartkówki” – mamy tu dziewięć rozmów z wybitnymi autorytetami nauki i literatury i dwanaście esejów (albo może raczej „opracowań”?) kolejnych myślicieli. Sięgnęłam po tę książkę z jednego powodu. Albo raczej z powodu jednej osoby – Bogdana de Barbaro. Psychologom nie trzeba przedstawiać tej wybitnej  postaci. Od wielu lat chłonę wszystko, co napisze, więc książkę zamówiłam tuż po premierze. Rozmowa o miłości w czasach nieśmiertelności, jak zawsze trzyma poziom. Jeśli przepadacie za esejami i szeroko pojętymi „rozkminkami” o przyszłości i ludzkiej naturze, to książka spełni Wasze oczekiwania. Gorąco polecam sięgnąć do oryginalnej twórczości opisywanych w nich autorów. Zacząć możecie od Harariego, bo jeden z esejów dotyczy właśnie jego.  

3. Tak dziś jemy. Biografia jedzenia – Bee Wilson

   Kolejność jest zdecydowanie nieprzypadkowa, bo „Tak dziś jemy” to nie jest książka kucharska. Obietnica zawarta w podtytule zostaje wypełniona w stu procentach, to zaiste jest biografia jedzenia. Jest więc sporo o historii, są atrakcyjnie przedstawione statystyki – to wszystko po to, byśmy, jak najlepiej zrozumieli zmiany w nawykach żywieniowych ludzkości na przestrzeni ostatnich lat. W czasach, w których jesteśmy bombardowani ogromną ilością informacji dotyczących żywności, diety, szkodliwości tego i tamtego, książka Bee Wilson stanowi doskonały fundament by sobie to wszystko uporządkować. I wbrew pozorom ma więcej wspólnego z książkami opisanymi powyżej tego akapitu, a mniej z tą pod nią. Bo niezależnie od tego, że jest bardzo ciekawa i świetnie się ją czyta, ostatecznie skłania do refleksji nad kierunkiem w jakim zmierza świat, nie tylko w zakresie pożywienia…

 4. Jedz. Mała księga szybkich dań – Nigel Slater

   Wyposażeni w wiedzę o potencjalnych kierunkach rozwoju cywilizacji, pogłębioną w zakresie rozwoju i przyszłości żywienia, możemy przejść do zajęć praktycznych w kuchni. Mamy tu kilkaset zwięźle przedstawionych przepisów, których znakiem rozpoznawczym jest prostota i krótki czas potrzebny do ich realizacji. Od razu zastrzegam – to jest raczej encyklopedia, a nie inspirujący przewodnik po nowych smakach i potrawach, skłaniający do eksperymentów. Coś w stylu zbioru instrukcji do klocków Lego. Jego stosowanie zakłada pracę całkowicie odtwórczą, ale z bardzo smacznym efektem. No, ale powiedzmy sobie szczerze – jak często mamy czas na eksperymenty w kuchni? Więc na te 95 procent przypadków, kiedy chcemy zrobić coś pysznego, ta książka będzie jak znalazł. Po jej przeczytaniu nie staniecie się drugim Gordonem Ramsay'em, ale będziecie umiały perfekcyjnie ugotować ziemniaki na obiad (a to wcale nie taka oczywistość) i zyskacie zupełnie inne spojrzenie na swoje kulinarne poczynania..  

  5. Jak przestałem kochać design – Marcin Wicha

   Wielkie pozytywne zaskoczenie. Spodziewałam się książki o designie, przeczytałam niesamowicie ożywczą i bawiącą historię – autora, jego rodziny, Polski ostatnich 40 lat i nie tylko. Designu też, ale sztuka projektowania pełni tutaj tylko funkcję okularów, przez które poznajemy świat autora i jego punkt widzenia na wiele spraw. Czyta się ją po prostu rewelacyjnie. Uwielbiam odkrywać to, że pewne własne odczucia, które zawsze sama postrzegam jako dziwaczne, okazują się powszechne, a przynajmniej podziela je autor bestsellera. Jeśli pierwsze dwie książki z tego zestawienia popsują Wam humor, to ta będzie bardzo skuteczną odtrutką, choć w żaden sposób nie koloryzuje rzeczywistości. Wręcz przeciwnie – opisuje znane nam niedoskonałości, patologie i problemy. Ale w sposób, który nie pozwala zniknąć uśmiechowi z twarzy, a co kilka stron wywołuje salwę śmiechu. 

Słodka Tarta z Matchą

    Takiego słodkiego przepisu jeszcze na blogu nie było, mam jednak wiadomość do wszystkich drogich Czytelniczek, które lubią piec, ale jeszcze nie osiągnęły poziomu Julii Child. W ciastach ważne są niekiedy drobiazgi, które nie zawsze podawane są w przepisach, bo ich autorzy zapomnieli już jak to jest, gdy nie wszystko jest oczywiste. Jeśli planujecie upiec tę tartę, to pamiętajcie o kilku rzeczach. Do ciasta celowo nie dodaję jajka. Co prawda sprawia ono, że ciasto jest podatne na rozciąganie, ale z drugiej strony może okazać się bardzo twarde po pieczeniu. Kruche tarty zawsze pieczemy bez termoobiegu, a przed włożeniem do piekarnika nakłuwamy ciasto widelcem (dzięki temu nie zrobią się na nim bąble).

   Przejdźmy do kremu. Nigdy nie byłam jakąś specjalną fanką Matchy. W tym przypadku wiele zależy od pierwszego wrażenia, a to moje, na McDonaldowym parkingu, nie było najlepsze. Minęło sporo czasu nim przekonałam się do tego wyjątkowego ziołowego aromatu. Jeśli ta tarta będzie Waszym pierwszym przysmakiem z Matchą w życiu, to koniecznie zadbajcie o to, aby była bardzo dobrej jakości i wybierzcie tę ceremonialną. Dobra Matcha ma gładki, jedwabisty smak i jest mniej gorzka. Im intensywniej zielony kolor tym lepiej. Matcha uprawiana jest na specjalnie zacienionych polach, co zmusza ją do nadprodukcji chlorofilu, który daje przyjemny jasnozielony kolor. Matcha gorszej jakości jest produkowana z liści źle zacienionych, starszych lub pochodzących z niższych miejsc na łodydze. W związku z tym kolor Matchy będzie bardziej żółto-brązowy, a jej smak może mieć specyficzny rybi posmak, który na pewno nie podpasuje komuś, kto próbuje jej po raz pierwszy.  Warto sprawdzić kraj pochodzenia herbaty. Powszechnie uznaje się, że ta z Japonii jest najlepsza.  

   Kluczem do udanej tarty jest oczywiście krem, który w przypadku składników o różnej temperaturze może się łatwo zwarzyć. Umiejętne hartowanie naprawdę zmniejszyło liczbę moich kulinarnych porażek. W tym przypadku problematyczne może być dodanie gorącej białej czekolady do serka mascarpone. Wystarczy jednak przełożyć do miski trzy łyżki serka i powolutku dolewać roztopioną czekoladę jednocześnie mieszając. Dopiero tak wymieszany serek z czekoladą przełożyć do reszty serka (zestresowanym polecam jeszcze dodać szczyptę soli). Dzięki temu nie dojdzie do ścięcia się białka w kremie. 

Składniki

Kruche ciasto:

100 g mąki owsianej

50 g mąki pszennej

30 g cukru pudru

125 g masła

szczypta soli  

krem:

2 tabliczki białej czekolady

3 limonki

250 g serka mascarpone

2 łyżeczki Matchy ceremonialnej

1 łyżka cukru pudru

 do podania:

prażone pestki dyni

płatki kokosowe

listki mięty

 Sposób przygotowania.

 1. Wszystkie składniki na ciasto zagniatamy, aż powstanie kulka jak na zdjęciu. 2. Wyklejamy formę ciastem. Nie zapominajmy o papierze do pieczenia! Rozgrzewamy piekarnik do 180 stopni i wkładamy formę z ciastem na około 20 minut. 4. Rozpuszczamy czekoladę w rondelku na najmniejszym możliwym ogniu (można dodać odrobinkę mleka, aby się nie przypaliła) i ciągle mieszamy. Rozpuszczoną czekoladę hartujemy z małą ilością serka mascarpone. 5. Do miksera dodajemy resztę serka mascarpone, startą skórkę i sok wyciśnięty z limonek, cukier i zahartowaną wcześniej czekoladę. Na koniec dodajemy Matchę. Przelewamy gotowy krem na tartę, dodajemy płatki kokosowe, pestki dyni i listki mięty.

 

Look of the Day – date in the garden

earrings / kolczyki – YES 

dress / granatowa sukienka – MLE Collection 

leather shoes / skórzane klapki – Gino Rossi 

basket / koszyczek – RobotyRęczne

   "Czy to jest randka?" spytałam wczoraj mojego męża, gdy z okazji jego imienin, wyszliśmy do ogrodu na kieliszek wina. Zachód był piękny, ale oglądałam go już zawinięta w koc. Mam nadzieję, że Wam też udało się skorzystać w weekend z tej pięknej, prawie letniej pogody. Na zdjęciach widzicie dziś sukienkę, którą stworzyłam z myślą o wielu okazjach. Miałam w niej iść na wesele w stylu boho (które niestety zostało odwołane), ale wiem, że w zestawieniu z klapkami sprawdzi się też jako typowo wakacyjna sukienka.